บทที่ 6 พร้อมอย่าปากแข็งเลยน่า
ปาริฉัตรยกกล่องกระดาษออกจากชั้นล่างสุดของตู้ ก่อนนำมาวางลงบนพื้นข้างโต๊ะทำงาน ฝุ่นที่เกาะอยู่บนฝากล่องทำให้เธอต้องหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดอยู่สองรอบ
ภายในมีโน้ตบุ๊กเครื่องเก่า แฟ้มผลงาน สมุดร่างแบบ และอุปกรณ์ที่เธอเก็บไว้หลังลาออกจากงาน ปาริฉัตรหยิบของออกมาวางทีละชิ้น ก่อนเปิดแฟ้มดูผลงานชิ้นสุดท้ายที่ทำค้างไว้เมื่อสามปีก่อน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากบนโต๊ะ ชื่อของธันวาปรากฏอยู่บนหน้าจอ
“ค่ะพี่ธัน”
“พี่เห็นข้อความแล้ว ตกลงแน่นะ ไม่ใช่รับปากเพราะกำลังโมโหใครอยู่”
“ปลาอยากกลับไปทำงานจริงๆ ค่ะ แต่คงเข้าไปเริ่มทันทีไม่ได้ ขอเวลาสักหนึ่งอาทิตย์ได้ไหมคะ”
“มีอะไรต้องจัดการหรือเปล่า”
“ปลาต้องทบทวนหลายอย่างค่ะ โปรแกรมที่เคยใช้ก็เปลี่ยนไปเยอะแล้ว ถ้าเข้าไปตอนนี้คงตามคนอื่นไม่ทัน”
“หนึ่งอาทิตย์พอเหรอ”
“ถ้าไม่พอก็ต้องทำให้พอค่ะ” เสียงหัวเราะของธันวาดังมาตามสาย
“ยังเหมือนเดิมนะ”
“ยังไงคะ”
“เรื่องงานทีไรก็จริงจังตลอด” ปาริฉัตรมองแฟ้มบนโต๊ะ เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าความจริงจังแบบนั้นจะอยู่กับตัวเองไปตลอด แต่หลังแต่งงาน งานที่เคยทำทุกวันกลับเหลือเพียงของที่ถูกเก็บไว้ในกล่อง
“พี่ธันคะ เรื่องตำแหน่งงาน ปลาอยากเข้าสัมภาษณ์กับทดลองงานตามขั้นตอนของบริษัทนะคะ”
“พี่ก็ตั้งใจแบบนั้นอยู่แล้ว”
“ปลาไม่ได้หมายความว่าพี่จะรับปลาเข้าไปเลยค่ะ แต่อยากพูดให้ชัดก่อน คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าปลาได้งานเพราะรู้จักพี่”
“ตำแหน่งนี้ไม่ใช่งานที่พี่สร้างขึ้นมาช่วยปลา บริษัทกำลังขยายทีมและต้องการคนที่เข้าใจงานโรงแรมอยู่แล้ว พี่ชวนเพราะเราเคยทำงานด้วยกัน พี่รู้ว่าปลาทำอะไรได้”
“แต่นั่นมันสามปีแล้วนะคะ”
“ถึงต้องทดลองงานไง ถ้าทำไม่ได้ พี่ก็ไม่รับ”
“พูดตรงจังค่ะ”
“ปลาเป็นคนขอเองนะ” ธันวาหัวเราะอีกครั้ง ก่อนนัดให้เธอเข้าไปสัมภาษณ์ในสัปดาห์ถัดไป และบอกว่าจะส่งรายละเอียดงานกับโปรแกรมที่บริษัทใช้อยู่มาให้
ปาริฉัตรวางสายแล้วเปิดโน้ตบุ๊ก เครื่องใช้เวลานานกว่าจะทำงาน เธอลองเปิดโปรแกรมออกแบบที่เคยใช้ แต่กลับพบว่าเป็นรุ่นเก่าจนเปิดไฟล์ตัวอย่างที่ธันวาส่งมาไม่ได้
เธอกำลังค้นหาวิธีติดตั้งโปรแกรมใหม่ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก พร้อมพัฒน์ยืนอยู่ด้านนอก สายตาของเขาเลื่อนจากกล่องบนพื้นไปยังแฟ้มที่วางเต็มโต๊ะ
“ทำอะไรอยู่”
“เตรียมตัวกลับไปทำงานค่ะ”
“คุยกับทางนั้นแล้วเหรอ”
“ค่ะ พี่ธันให้เวลาเตรียมตัวหนึ่งอาทิตย์ แล้วค่อยเข้าไปสัมภาษณ์” พร้อมพัฒน์เดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ ก่อนหยิบสมุดร่างแบบเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิด
“บริษัทเขายังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า”
“ย้ายออฟฟิศแล้วค่ะ”
“ย้ายไปไหน”
“แถวสุขุมวิทค่ะ”
“มีพนักงานกี่คน”
“ลูกปลายังไม่ได้ถาม”
“แล้วจะให้ทำตำแหน่งอะไร”
“นักออกแบบค่ะ”
“ทำกับรุ่นพี่คนนั้นของลูกปลาโดยตรงหรือเปล่า” ปาริฉัตรละสายตาจากหน้าจอไปมองเขา
“ลูกปลายังไม่ทราบค่ะ”
“เป็นเจ้าของบริษัทแล้วลงมาดูทีมออกแบบเองด้วยเหรอ”
“พี่ธันเป็นหุ้นส่วนค่ะ แล้วเขาก็เคยทำงานด้านนี้มาก่อน”
“สัมภาษณ์เองหรือให้ฝ่ายบุคคลสัมภาษณ์”
“ยังไม่ได้คุยรายละเอียดขนาดนั้นค่ะ” เธอตอบ ก่อนหันกลับไปเปิดหน้าดาวน์โหลดโปรแกรมอีกครั้ง พร้อมพัฒน์วางสมุดลงที่เดิม
“เขามั่นใจได้ยังไงว่าบริษัทยังมีตำแหน่งว่างให้ลูกปลา”
“พี่ธันบอกว่ากำลังขยายทีมค่ะ”
“บังเอิญขยายตอนลูกปลาอยากกลับไปทำงานพอดี?” ปาริฉัตรหยุดมือบนเมาส์
“พี่พร้อมกำลังจับผิดลูกปลาอยู่หรือเปล่า ทำไมถามเยอะจัง”
“พี่ก็แค่ถาม”
“ตั้งแต่เข้ามา พี่พร้อมถามเรื่องพี่ธันมากกว่าเรื่องงานของลูกปลาอีกค่ะ”
“พี่แค่ไม่อยากให้ลูกปลารีบรับงานเพราะเกรงใจคนรู้จัก ถ้าอยากกลับไปทำจริงๆ พี่หาตำแหน่งที่เหมาะสมกว่าให้ได้”
“ลูกปลายังไม่ได้ขอให้พี่พร้อมหางานให้นี่คะ” พร้อมพัฒน์นิ่งไป ก่อนมองหน้าจอโน้ตบุ๊กของเธอ
“ติดตั้งผิดตัวแล้ว”
“คะ?”
“เครื่องนี้ใช้ระบบเก่า รุ่นที่ลูกปลาเลือกลงไม่ได้” เขาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างเธอ แล้วเลื่อนโน้ตบุ๊กเข้าหาตัว
“ต้องอัปเดตระบบก่อน แต่ถ้าทำตอนนี้ไฟล์เก่าอาจมีปัญหา สำรองไว้หรือยัง”
“ยังค่ะ”
“เอาฮาร์ดดิสก์มา” ปาริฉัตรค้นในกล่องแล้วส่งให้ เขาเสียบสายเข้ากับเครื่อง ก่อนกดเปิดแฟ้มตรวจดูไฟล์ด้านใน
“แยกไฟล์งานกับรูปไว้คนละโฟลเดอร์สิ เวลาย้ายจะได้ไม่ปนกัน”
“เมื่อก่อนลูกปลาแยกค่ะ แต่เครื่องนี้ไม่ได้เปิดมานานแล้ว”
“แล้วนี่อะไร”
“ไฟล์โครงการริมแม่น้ำค่ะ” พร้อมพัฒน์เปิดดูแบบด้านใน ปาริฉัตรจึงขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้เพื่อชี้ตำแหน่งที่ต้องการเก็บ
“อย่าลบไฟล์นี้นะคะ ลูกปลามีอยู่ชุดเดียว”
“พี่ไม่ได้จะลบ” เขาเลื่อนมือเธอออกจากแป้นสัมผัส
“ถ้ากดพร้อมกันสิถึงจะหาย”
“ลูกปลาแค่จะช่วยค่ะ”
“นั่งเฉยๆ ก่อน” ทั้งคู่ก้มมองหน้าจอเดียวกัน ไหล่ของเธอแตะกับแขนเขาอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีใครขยับออก
หลังสำรองข้อมูลเสร็จ พร้อมพัฒน์ช่วยติดตั้งโปรแกรมรุ่นที่ใช้กับเครื่องได้ ปาริฉัตรลองเปิดไฟล์ตัวอย่างอีกครั้ง แต่หาเครื่องมือสำหรับปรับแบบไม่พบ
“มันย้ายไปไหนแล้วคะ เมื่อก่อนอยู่แถบด้านซ้าย”
“เปิดหน้าต่างนี้ก่อน” เขาเอื้อมมือข้ามมาใช้เมาส์ ทำให้ปาริฉัตรต้องเอนเข้าหาโต๊ะเพื่อหลบแขนเขา
“เลือกคำสั่งนี้ แล้วตั้งค่าไว้ตรงนี้”
“แบบนี้เหรอคะ”
“อือ ลองทำดู” ปาริฉัตรลากเส้นตามที่เขาบอก เมื่อแบบบนหน้าจอเปลี่ยนไปตามต้องการ เธอก็เผลอยิ้มออกมา
“ได้แล้วค่ะ” พร้อมพัฒน์ไม่ได้มองหน้าจอ เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับกลับไปนั่งตรงเก้าอี้ของตัวเอง
“พื้นฐานยังเหมือนเดิม แค่ตำแหน่งเครื่องมือเปลี่ยน”
“ลูกปลาคงต้องฝึกอีกเยอะค่ะ”
“หนึ่งอาทิตย์ไม่น่าพอ”
“ไม่พอก็ต้องฝึกหลังเลิกงานต่อค่ะ” ปาริฉัตรทดลองใช้คำสั่งเดิมอีกครั้ง ก่อนหันไปหาเขา
“ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวลูกปลาทำต่อเอง พี่พร้อมไปทำงานเถอะค่ะ” เขาพยักหน้าแล้วลุกขึ้น แต่เมื่อเดินไปถึงประตูกลับหยุดอีกครั้ง
“เขาให้ลูกปลาเริ่มงานวันไหน” ปาริฉัตรเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์
“พี่พร้อมถามถึงเขาเป็นครั้งที่ห้าแล้วนะคะ”
